قاصدک

بند کردن طهمورث دیوان را و مردن او ( قسمت 19 )

m-ghasedak — Wed, 16 Dec 2009 19:49:18 GMT

بند کردن طهمورث دیوان را و مردن او

چـو طـهـمـورث آگـه شد از کارشان...............بـر آشـفــت و بـشکست بـازارشان

هنگامیکه طهمورث از نیت آنها آگاه شد ، نگران شد و تصمیم گرفت نقشه ی آنها

را بهم بزند

بــه فــر جـهــانــدار بـسـتــه کـمــر...............بـــه گــــردن بـــرآورد گـــرز گـــــران

با قدرت قصد جنگیدن با آنها را کرد و گرز سنگین خودش را برای نبرد آماده کرد

هـمـه نــره دیـوان و افـسـونـگــران...............بــرفــتـنـد جــادو ســپـاهـی گــران

همه ی دیو های غول پیکر و جادوگرها سپاهی بزرگ برای جنگیدن با طهمورث

آماده کردند

دمـنـده سـیـه دیــوشـان پـیـش رو...............هـمـی بــآسمـان بـرکـشـیــدند غو

دیوهای سیاه و بزرگ در مقابل آنها بود که فریاد و هیاهوی آنها تا آسمان بلند بود

هـوا تـیره فـام و زمـیـن تیره گشت...............دو دیــده در او انــدرون خیره گشت

از گرد و خاک نبرد هوا تیره رنگ شده بود و چشمان همه به آنها دوخته شده بود

جـهــانـدار طـهـمــورث پـــاکـــدیــن...............بیـامد ، کمر بـستـه ی رزم و کـیــن

جهاندار ، طهمورث درستکار به قصد نبرد و انتقام نزدیک آمد

ز یــکـســــو غــــو آتــش و دود دیو...............ز یـکـســو دلـیــران کـیــهـان خـدیـو

در یک طرف فریاد و دود و آتش دیو ها و در طرف دیگر سپاهیان طهمورث بودند

یـکـایــک بـیــاراســت بـا دیــو جنگ...............نـبُـد جـنـگـشــان را فــراوان درنــگ

یکایک آنها مشغول نبرد با دیوان شدند و از جنگیدن با آنها باکی نداشتند

از ایشان دو بهره به افسون ببست...............دگـرشــان بـه گـرز گران کرد پـست

طهمورث ،از میان دیو ها ، دوتای آنها را با طرفندی اسیر کرد و بقیه را هم با گرز

سنگینش به خاک انداخت

کشیدندشان خسته و بستـه خوار...............بـه جـان خـواستند آنـگـهـی زینـهار

آنها را در بند و خوار و خسته و زخمی کرد تا اینکه آنها از طهمورث امان خواستند

کـه مــا را مـکُش تـا یـکی نـو هـنـر...............بـیـامـوزی از مـــاکــت آیــد بــه بـــر

که ما را نکش تا ما یک هنر تازه به تو بیاموزیم تا از ما بهره مند شوی

یـکــی نــامــور دادشــان زیـنـــهــار...............بــدان تـــا نـهـانــی کــنـنـد آشـکـار

به همین دلیل طهمورث به آنها امان داد تا هنری که در نزد خود داشتند به او بیاموزند

چــو آزادشـان شـد سـر از بند اوی...............بــجـستنـد نـاچـار بـــه پـیـونــد اوی

هنگامیکه دیو ها از بند طهمورث رهایی یافتند ، ناچار شدند با او همکاری کنند

نـوشـتـن بــه خـســرو بـیـامـوختند...............دلــش را بــدانــش بــر افــروخـتـنـد

آنها هنر خواندن و نوشتن را به طهمورث آموختند و دلش را با این هنر روشن کردند

نـوشتن یـکی نـه ، که نزدیک سی...............چـه رومی ، چه تازی و چه پارسی

نه تنها یک زبان بلکه نزدیک به سی زبان را به او آموختند ، زبانهایی مثل رومی

، عربی (تازی ) ، فارسی

چـو هـنـدی و چـیـنـی و چه پهلوی...............نــگـاریــــدن آن کـــجـــا بـشــنــوی

هندی ، چینی ، زبان پهلوی که نوشتن آنها را نمی توانست در جای دیگری بیاموزد

جهاندار سی سـال از ایـن بـیـشتر...............چــگــونــه پـــدیـــد آوریـــدی هــنـر

در این مدت سی سال (مدت پادشاهی طهمورث ) این هنری ارزنده بود که

توسط طهمورث گسترش یافت

بـرفـــت و سـر آمــد بــــرو روزگـــار...............هـــمــه رنــج او مـانـد ازو یــادگـــار

طهمورث از دنیا رفت و فقط رنج و زحمت های او از او به یادگار ماند

جـهــانــا! مـپـرور چـو خـواهی درود...............چـــو مـی بـدروی پروریدن چه سود

ای روزگار! وقتی می خواهی کسی را از این دنیا ببری ، پس او را اینچنین پرورش

نده! هنگامی که می خواهی جهان را از وجود او بی نصیب کنی ، پس پرورش

دادن او چه سودی دارد؟

بـــرآری یــکـــی را بــه چــرخ بـلـند...............سـپــاریــش نـاگـه بــه خـاک نــژنـد

یکی را در دنیا سربلند می کنی ولی ناگهان او را به خاک بی ارزش می سپاری

چــو رفــت از مـیــان نامور شهریار...............پــسر شــد بــه جــای پــدر نــامدار

هنگامی که طهمورث از دنیا رفت ، پسرش بجای او به تخت پادشاهی نشست

گـرانـمـایـه ، جـمـشیـد فــرزند اوی...............کـمـر بـستـه و دل پــر از پــنــد اوی

فرزند گرانمایه ی او ، جمشید ، کمر پادشاهی به کمر بست و دلش پر از پند و

اندرز های پدرش بود

بــرآمــد بـــر آن تــخــت فــرخ پـــدر...............بـه رسـم کـیـان ، بــر سرش تاج زر

او به تخت پادشاهی پدرش نشست و به رسم شاهان ، تاج پادشاهی

بر سر گذاشت

کــمــر بــسـت بــا فـر شاهنشهی...............جهان سر بـه سر گشته او را رهی

با شکوه و قدرت شاهنشاهی ، پادشاهی خود را آغاز کرد و جهان سراسر

با او یار شدند

زمـــــــانـــــه بــــرآســــود از داوری...............بــه فـرمــان او دیــو و مــرغ و پــری

زمانه را با داوری و عدالت خودش آرام کرد و مرغ و دیو و پری گوش به فرمان او بودند

جــهـــان را فــــزوده بــــدو آبـــروی...............فــروزان شده تـخـت شاهی بـدوی

آبروی جهان با حضور او افزوده شد و تخت پادشاهی توسط او فروزان شد

در این قسمت فردوسی به نبرد بین طهمورث و دیو ها اشاره می کند.

همانطور که در قسمت قبل دیدیم ، دیوها با دیدن رفتار درست و سرشت پاک طهمورث

تصمیم گرفتند بر علیه او قیام کنند و تاج پادشاهی را از او بگیرند.

هنگامی که طهمورث از نیت آنها آگاه شد ، تصمیم به نبرد با آنان گرفت.

در میان نبرد سپاهیان طهمورث با لشکر دیو ها میارزه کردند و در این میان توانستند بر

آنها پیروز شوند.

ولی دیو ها از طهمورث امان خواستند و از او خواستند که از جان آنها بگذرد و به ازای آن

به او هنری ارزنده می آموزند.

طهموث پذیرفت و دیو ها خواندن و نوشتن سی زبان را به او آموختند.

طهمورث نیز این هنر ارزشمند را گسترش داد.

(در متون قدیمی اشاره به این دارد که دیو ها در واقع ساکنان طبرستان قدیم بودند که قبل

از آمدن آریایی ها به سرزمین ایران در آنجا ساکن بودند)

بعد از مرگ طهمورث ، فرزند او ، جمشید بر تخت پادشاهی نشست.

پادشاهی طهمورث دیو بند ( قسمت 18 )

m-ghasedak — Fri, 30 Oct 2009 19:47:18 GMT

پادشاهی طهمورث دیو بند

ز هــر جـــای کــوته کـنــم دسـت دیـــو...............کـــه مــن بــود خـواهــم جهان را خدیـو

دست دیو را از هر جایی کوتاه خواهم کرد ، که من در جهان فرمانروا هستم

هـــر آن چــیـــز کــانــدر جهان سودمنـد...............کــنــم آشــکـــــارا ، گــشــایـــم ز بـنــد

هر چیزی که در جهان مفید و سودمند باشد ، کشف می کنم و از بند رها می کنم

پس از پشت میش و بره ، پشم و موی...............بــــریــــد و بـــه رشـــتــن نـهادنــد روی

پس از آن از پشت بره ومیش ، پشم و موی آنها را جدا کرد و به کار ریسیدن نخ مشغول شد

بـه کوشش از آن ، پوشش آمد به جای...............بـــه گـسـتــردنــی بـُد هـم او رهـنـمای

با سعی و کوشش بسیار ، لباس و جامه را بوجود آوردند و نیز فرش و گستردنی ها را از

نخ تهیه کردند

ز پـویـنــدگــان هــر کــه بــود نـیــــک رو...............خـورش کــردشـان سـبـزه و کـاه و جــو

برای غذای حیواناتی که برای کار و حمل و نقل استفاده می کردند ( مثل اسب و شتر

و گاو ) سبزه و کاه و جو اختصاص داد

رمــنــــده ددان را هـــمــــه بــنـــگــریـد...............ســیــه گــوش و یــــوز از مـیــان بـرگزید

به حیوانات وحشی نگاه کرد و از میان آنها سیه گوش (جانوری که پیشاپیش شیر می آید)

و یوزپلنگ را انتخاب کرد

بــه چـــاره بـیــاوردش از دشــت و کــوه...............بــه بـنــد آمــدنــد آنـکــه بــُد زان گــروه

با راه و حل و روش هایی آنها را از دشت و کوه آوردند و به بند کردند

ز مــرغــان هــم آنـکــه بـد و نـیـک ساز...............چــو بـــاز و چـــو شــاهـیــن گردن فــراز

از میان پرندگان ، آنهایی که بخوبی پرواز می کردند و خوب بودند ( مثل باز و شاهین ) را...

بـیـــــاورد و آمــوخــتـنـشـــان گـــرفـــت...............جـهــانــی بـــدو مــانــده انـدر شـگـفـت

... رام کرد و به آنها شکار کردن آموخت. مردم از این کارهای او د ر شگفت و تعجب بودند

بــفــرمــودشـــان تـــا نـــوازنــــد گــــرم...............نــخــوانــنــدشـــان ، جـز بــه آواز نــــرم

به مردم گفت که از آنها بخوبی مراقبت کنند و آنها را جز با صدایی ملایم و خوش صدا نکنند

چـــو ایـن کـرده شـد ، ماکیـان و خروس...............کــجــــا بــرخــروشـــد گـه زخــم کـوس

بعد از آن مرغ و خروس را که در هنگام طلوع آفتاب خروش می کند را...

بـیــاورد یـکــســـر ، چــنـان چون سزیـد...............نــهــفــتـــه هـــمـــه سـودمـنـدی گـزید

...پرورش داد و نگهداری از آنها را به مردم توصیه کرد. و از میان راز های نهفته ی جهان ،

تمام سودمندی ها را پیدا کرد و انتخاب کرد

چـنـیـن گــفـــت ، کـیـن را نـیایش کنیـد...............جـهـــان آفــریــن را ســتــایــش کــنـیــد

طهمورث چنین گفت باید خداوند جهان آفرین را پرستش کرد و با او راز و نیاز کرد

کـه او دادمـــان بـــــر ددان دســتــگـــاه...............ســتـایــش مـــر او را کــــه بـنــمــود راه

چون که او ما را بر حیوانات وحشی مسلط کرده و باید او را ستایش کرد ، زیرا او راه درست

زندگی کردن را به ما آموخته

مــر او را یــــکــــی پـاک دسـتـــور بـــود...............کــه رایـــش ز کــــردار بــــد دور بـــــــود

طهمورث وزیری پاک سرشت داشت که رای و نظر او از بدی ها دور بود

خُـنـیـده بـه هر جای و "شیداسپ" نام...............نـــــزد جـــز بـه نـیـکـی به هر جای گام

نام او " شیداسپ " بود و به هر جایی مشهور و پسندیده و به قصد خیر و نیکی به هر جایی

قدم می گذاشت

ز خــوردن هــمـــه روز بـــر بــسـتـه لب...............بــه پــیـــش جــهــانــــدار بـر پــای شب

او همواره روزه بود و شب را با راز و نیاز با پروردگار به صبح می رساند

هــمــان بـر دل هـر کسی بـوده دوست...............نــمـــاز شــب و روزه ، آئـــیـــن اوســت

او با هر کسی مهربان و دوست بود و روزه و نماز شب ، رسمی است که او ( شیداسپ )

نهاده است

ســـــر مــــایــــه بــُد اخــتــر شـــــاه را...............وزو بــنـــد بـــدجـــــــان بــــــدخــــواه را

او برای شاه ( طهمورث ) مایه ی افتخار بود و بخاطر او بدی ها از شاه دور بودند

هــمـــه راه نـــیـــکــی نمودی بـه شـاه...............هـــم از راســتـــی خــواسـتــی پـایـگاه

او همیشه راه نیک را به شاه نشان می داد و حرف های او سرشار از راستی و صداقت بود

چــنـــان شـــاه پــالـــوده گشت از بدی...............کـــــه تـــابــیـــد ازو فـــــره ایــــــــــزدی

به علت حضور "شیداسپ" ، شاه از هر گونه بدی پاک گشت و نور ایزدی بر او تابید

چــو دســتـــور بـــاشـــد چـنـیـن کاردان...............تــــو شــــــه را هنــر نـیـز بـسیـار دان

هنگامیکه وزیری اینچنین کاردان باشد ، شاه نیز دارای هنر های بسیار می شود و در کار خود

موفق می شود

بــرفـــت اهــرمـــن را به افسون ببست...............چـــو بـــر تــیـــز رو بـــارگی بـر نشست

طهمورث به فر خدایی به جنگ اهریمن رفت و به تدبیر و افسون او را به بند کشید و او را

مثل اسبی تند رو مرکب خود قرار داد

زمـــان تــا زمـــان زیـنـش بــرسـاخـتــی...............هـــمــی گــرد گـیـتـیـش بـــر تـاخــتــی

او بر زین اهرمن سوار شد و به هر سو تاخت

چــو دیـــوان بـــدیـــدنـــد کـــــــردار اوی...............کــشـیــدنــــد گــــردن ز گـــفـتــــار اوی

هنگامی که دیوان اینچنین دیدند ، از فرمان او سرپیچی کردند

شــــدنـــد انــجــمــن دیــو بـسـیـار مــر...............کــــه پــــردخــتـــه مـــانـــد ازو تــــاج زر

آنها گروهی بسیار بزرگ فراهم کردند و قصد کردند که تاج زر را از طهمورث بگیرند

در این قسمت فردوسی به داستان زندگی طهمورث اشاره کرده است.

او سعی کرد جهان را از بدی ها پاک کند و چیز های مفید و سودمند را در جهان کشف کند.

او از پشم بره و میش نخ ریسید و توسط آن جامه و کف پوش تهیه کرد.

حیوانات اهلی را پرورش داد و حیوانات وحشی را در بند کرد.به پرندگان وحشی مثل باز و

شاهین شکار کردن آموخت و مردم را به نگهداری از آنها سفارش کرد.

طهمورث مردم را به ستایش و پرستش خداوند می خواند زیرا معتقد بود این خداوند است

که راه درست زندگی کردن را به آنان آموخته و نعمت هایش را در اختیار آنها قرار داده است.

او وزیری پاک سرشت داشت که " شیداسپ " نام داشت که روزه می گرفت و نماز شب

می خواند.

او با خوی نیکی که داشت ، طهمورث را به انجام کار های نیک و داشتن رفتار نیک پند

می داد. به همین دلیل همورث از هر گونه بدی پاک شد و خداوند به نظر لطف خود به او

نگاه کرد. او با قدرتی که خداوند به او داده بود به جنگ اهریمن رفت و اهریمن را مانند

مرکبی برای خود انتخاب کرد و بر او سوار می شد و به هر جا می تاخت .

وقتی دیو ها این رفتار طهمورث را دیدند ، تصمیم گرفتند بر علیه او قیام کنند و تاج پادشاهی

را از او بگیرند.

بنیاد نهادن جشن سده ( قسمت 17 )

m-ghasedak — Tue, 20 Oct 2009 19:33:18 GMT

بنیاد نهادن جشن سده

یـکـی روز شـاه جــهــان ســـوی کــــوه...............گــذر کـــرد بــا چــنــد کــس هـم گــروه

یک روز هوشنگ ، پادشاه جهان با چند نفر از یارانش از کنار کوهی عبور می کردند

پـــــدیـــد آمــــــد از دور چــیــــــزی دراز...............ســیـــه رنـــگ و تــیـــره تـن و تـیــز تـاز

ناگهان مار سیاه و قوی و دراز اندامی به سرعت از دور نمایان شد

دو چشم از بر سر ، چو دو چشمه خون...............ز دود دهــــانـــش جـهــان تــیــره گـــون

دو چشم او مانند دو چشمه ی خون قرمز رنگ بود و از دهانش دود تیره رنگی بیرون می آمد

نــگـــه کــرد هـوشنــگ بـا هوش سنگ...............گــرفـتش یـکی سنگ و شد پیش جنگ

هوشنگ ، با هوش و ذکاوت به سنگ نگاه کرد و سنگ را در دست گرفت و به جنگ مار رفت

بــه زور کــیـــانــــی بــیــازیـــد دســــت...............جـهــانــســوز مار ، از جــهـانجـو بجست

با قدرت و زور کیانی سنگ را به طرف مار پرتاب کرد ، ولی مار با چالاکی فرار کرد

بــر آمــد بــه سنـگ گـران ، سنگ خورد...............هم آن و هم این سنگ بشکسـت خورد

سنگی که هوشنگ پرتاب کرده بود ، به سنگ بزرگی برخورد کرد و هر دو سنگ به تکه های

ریزی شکسته شدند

فــروغــی پــدیــد آمــد از هـر دو سنــگ...............دل سـنــگ گـــشـــت از فــروغ آذرنـــگ

از برخورد این سنگ ها جرقه هایی ظاهر شد و سنگ از آن جرقه ها آذرنگ شد

نـشــد مـــار کــشــتــه ولــیـــکــن ز راز...............پــدیـــد آمــد آتــش از آن ســنــگ بــــاز

آن مار کشته نشد ، ولی راز پدید آمدن آتش از آن سنگ آشکار شد

هــر آنــکــس کــه بـر سنــگ آهـن زدی...............ازو روشـــنــــــائــــی پـــدیــــد آمـــــدی

از آن پس هر کس که با آهن به سنگ ضربه می زد ( برخورد دو سنگ خارا ) ، از آن

روشنائی و آتش بوجود می آمد

جــهـانـــدار پــیــش جـــهـــان آفـــریـــن...............نــیـــــایـــش هـمـــی کرد و خواند آفرین

جهاندار (هوشنگ ) در نزد پروردگار یکتا نیایش کرد و نزد او سپاس گفت

کــه او را فـــروغــی چــنـیــن هدیـه داد...............هـمــیـــن آتـــــش آنــگــــاه قـبــلـه نهاد

که به او چنین نور و روشنائی را هدیه داده است. و از آن پس آتش را به عنوان قبله قرار داد

بـگـفـتـــا فــــروغ اســـت ایــن ایــــزدی...............پــرسـتــیــد بــایــــد ، اگــــر بـــخــــردی

او به مردم یادآور شد که این نور و روشنائی از قدرت ها و نعمت های یزدان است

، پس اگر صاحب خرد و اندیشه هستیم، باید یزدان یکتا را پرستش کنیم

شــب آمــد ، بــرافـروخــت آتش چو کوه...............هــمــــان شــــاه در گــــرد او بـــا گــروه

هنگام شب ، آتشی به بزرگی یک کوه افروختند و هوشنگ شاه و گروهی از یاران او در گرد

آتش جمع شدند

یــکی جـشن کرد آن شـب و بـاده خورد...............ســـده نـــام آن جــشــن فـرخـنـده کـرد

آن شب را جشن گرفتند و شادی بسیار کردند. هوشنگ نام آن جشن را "سده " گذاشت

ز هـوشـنــگ مــانــد ایـن سـده یـادگــار...............بــســـی بـــاد چـون او دگـــر شـــهـریـار

"جشن سده" از هوشنگ به یادگار ماند. شهریاران بسیاری مانند هوشنگ هستند

کــز آبــــاد کـــردن جـــهــان شـــاد کــرد...............جـهــانــی بـــه نــیــکــی ازو یـــاد کـــرد

که با آباد کردن جهان ، مردم را شاد کردند و مردم از آنها به نیکی یاد می کردند

بـــدان ایـــــزدی ، فــــر و جــــاه کــیــان...............ز نــخـجـیــــــر ، گـــور و گـــــوزن ژیــــان

بعد از آن با شکوه و جلال کیانی ، گور و گوزن و آهو را در شکارگاه ها...

جــدا کــــرد گـــــاو و خــــر و گــوسپـنـد...............بـــــورز آوریــــد آنــچـــه بـــُد ســودمـنــد

... از گاو و خر و گوسفند جدا کرد و از آنها در زمینه هایی که سودمند بودند استفاده کرد

جـهــانـــدار ، هــوشـنـگ با هـوش گفت...............بــداریـــدشـــان را جــــدا ، جـفـت جفت

شاه جهان ، هوشنگ با هوش گفت که اینها را جدا و جفت جفت نگهداری کنید

بــدیـشـان بـورزیــد و زیــشــان خــوریــد...............هـمــــی بــــا چــرا خـویـشـتـن پــروریـد

آنها را پرورش دهید و در کشت و ورز از آنها استفاده کنید و از شیر آنها بخورید

ز پـــویـنــدگـان ، هـر که مویش نکوست...............بـکـشـت و ز ایــشـان بـراهیخت پـوست

از میان جانوران دیگر ، آنهایی که دارای موی خوب و پوست نرمی بودند ، کشت و پوستشان

را جدا کرد

چــو سـنـجــاب و قـاقـم ، چـه روباه نرم...............چـهارم سـمور اسـت ، کـش مـوی گـرم

مانند سنجاب و قاقم و روباه و سمور که دارای موی گرم و نرمی هستند

بــدیـنــگــونــه از چـــرم پـــویــنـــدگـــان...............بــپـــوشــیـــد بــــالای گـــویــنـــدگــــان

بدین ترتیب با پوست و چرم جانوران ، جامه های نیکو برای گویندگان ( مردم ) فراهم کرد

ببـخـشـید و گـسـتـرد و خـورد و سـپـرد...............بـــرفـــت و جــــز از نــــام نــیــکی نـبـرد

او در زندگی خود بسیار بخشش کرد و با کارهای خیر زندگیش را گذراند و هنگامیکه از

جهان رفت ، جز نام نیک از خود چیزی باقی نگذاشت

چــهـل ســال بـــا شـادکــامــی و نــــاز...............بــه داد و دهــــش بــــود ، آن ســـرفـراز

او در مدت چهل سال پادشاهی خود ، با شادی و سرور ، با سرفرازی مشغول برقراری عدل

و بخشش بود

بــســی رنــج بـــــرد انـــدر آن روزگــــار...............بـــه افــســون و انـدیشـه ی بـی شمار

او در زندگی خود بسیار رنج برد و اندیشه های بسیاری در سر داشت

چــــو پـــیــش آمــــدش روزگــــار بـهـی...............ازو مــــردری مــــانـــد تـــخـــت مــهــی

هنگامی که روزگار برای او پایان یافت ، تخت پادشاهی از او به یادگار باقی ماند

زمـــانـــه نـــدادش زمــــــانـــی درنــــگ...............شــد آن شـــاه هـوشـنگ با رای و هنگ

روزگار به او لحظه ای درنگ نداد و او مانند همه ی مردم از دنیا رفت

نــه پــیـوســت خـواهـد جهان بـا تو مهر...............نــه نــیـــز آشـــکــارا نـــمـــایــدت چـهـر

روزگار همواره برای تو مهر و خوبی نمی خواهد و چهره ی خود را آشکارا به تو نشان نمی دهد

پــســر بـــُد مـــر اورا یـــکــی هوشمنـد...............گــرانــمــایــه طـهــمـــورث دیــــو بــنــــد

پسر او فردی هوشمند بود که طهمورث دیو بند نام داشت

بــیــامـــد بــه تــخــت پــدر بــر نشست...............بـــه شــاهــی کـمـر بـر میان بـر ببـست

بعد از پدرش او بر تخت پادشاهی نشست و کمر پادشاهی را به کمر بست

هــمــه مــوبـــدان را ز لــشــکــر بـخواند...............بــه چــربــی چــه مــایـه سخن ها برانـد

تمام روحانیان را از لشکر خواند و در میان آنها به خوبی سخن گفت

چــنــیـــن گفت که امروز این تخت و گاه...............مــــرا زیــبــــد و تـــاج و گـــرز و کــــــلاه

چنین گفت که امروز این تخت و تاج و گرز و کلاه در اختیار من است

جـهــان از بـــدی هـــا بـشـویــم بــــرای...............پــــس آنـــگــــه کــنـم در کهی گرد پای

پس جهان را از بدی ها پاک می کنم ، سپس بر تخت پادشاهی آسوده و استوار می نشینم

در این قسمت فردوسی چگونگی پدید آمدن آتش را بیان می کند.

روزی که هوشنگ با گروهی از یاران خود به سوی گوهی در حرکت بودند مار سیاه و دراز اندامی به سرعت به طرف آنها حرکت می کند.

هوشنگ سنگی را به طرف مار پرتاب می کند ولی مار فرار می کند و کشته نمی شود.

از برخورد آن سنگ به سنگ های روی زمین ، جرقه هایی بوجود می آید و آتش پدید می آید.

هوشنگ بخاطر این آتش خدا را بسیار سپاس می گوید وآتش را نشانه ی قدرت خدا می داند ، به همین دلیل آتش را به عنوان قبله انتخاب می کند. همانطور که سنگ حجرالاسود قبله ی تازیان است.

(به ایرانیان قدیم ، مجوس یا آتش پرست می گفتند ، در حالیکه ایرانیان از همان ابتدا یزدان یکتا را پرستش می کردند و آتش را به عنوان محراب و قبله گاه خود انتخاب کرده بودند. همانطور که امروزه مسلمانان ، خانه ی کعبه را قبله ی خود می دانند و به سوی آن عبادت و سجده می کنند ، ایرانیان نیز به سوی آتش سجده و عبادت می کردند و هدف آنها پرستیدن آتش نبود ( همانور که هدف مسلمانان پرستش سنگ و خاک نیست ! ) بلکه آنان آتش را به عنوان نشانه ای از عظمت یزدان یکتا می دانستند و به همین دلیل به سوی آن عبادت می کردند. آتشکده های ایرانیان نیز مانند مساجد امروزی ما ، محل عبادت ایزد یکتا بوده است !

شما به عنوان یک ایرانی بدانید که ایرانیان از همان ابتدا یکتاپرست بودند و هرگز لقب مجوس یا آتش پرست را نپذیرید !! )

همان شب هوشنگ جشنی را ترتیب داد و آتشی به بزرگی یک کوه افروخت و نام آن جشن را " سده " گذاشت.

جشن سده یکی از یادگارهای هوشنگ است.

هوشنگ در 40 سال پادشاهی خود بخشش و داد بسیار کرد.

بعد از او پسرش طهمورث که به "دیو بند" معروف بود به تخت پادشاهی نشست.

بر آوردن هوشنگ آهن از سنگ ( قسمت 16 )

m-ghasedak — Fri, 02 Oct 2009 20:55:18 GMT

بر آوردن هوشنگ آهن از سنگ

نــخـسـتـیــن یـکی گوهر آمد به چنگ...............بــدانــش ز آهـــن جــدا کـــرد سـنـگ

در آغاز او گوهری را پیدا کرد ، او توانست از سنگ ، آهن جدا کند

ســـرمـــایــه کـــرد آهـــن آب گــــــون...............کـــزان سـنـــگ خــارا کـشیدش برون

آهنی را که از سنگ خارا بیرون کشیده بود را سرمایه ی امور فنی قرار داد

چـو بـشـنـاخـت ، آهـنگری پـیشه کرد...............کــجــا زو تــبـــر ، اره و تــیــشــه کـرد

هنگامیکه آهن را شناخت ، شغل آهنگری را بنیاد کرد و بوسیله ی آن ، تبر و اره و

تیشه و دیگر ابزار هایی که لازم داشتند را تهیه کردند

چو این کرده شد ، چاره ی آب ساخت...............ز دریـــا بــرآورد و هـــامـــون نــواخــت

هنگامیکه این کار انجام شد ، به فکر تهیه آب افتاد

بــه جــوی آنـگــهــی آب را راه کـــــرد ...............بــه فـــر کــئــــی ، رنـــج کـــوتـاه کرد

در آن هنگام آب را از جویبار ها جاری ساخت و با فکر سرشار خود از رنج ها کاست

چــو آگـــاه مــــردم بـــر آن بــر فــــزود...............پــراکــنـــدن تــخـــم و کــشت و درود

هنگامیکه آب از جویبار ها روان شد ، کار کشت و زرع و درو آغاز شد

بـسنـجـید پـس هر کسی نان خویش ...............بــورزیــد و بـشنـاخـت سامـان خویش

از آن پس هر کسی توانست از دسترنج خودش نان تهیه کند و به کار کشت و زرع پرداختند

از آن پـیـش کـایـن کـارها شـد بـسیج ...............نــبـُد خـوردنــی هــا بـجـز میوه ، هیچ

قبل از این ، خوردنی مردم فقط از میوه ی درختان بود

هـمـه کـار مــردم نــبــودی بــه بـــرگ...............کـه پـوشــیـدنـیـشــان هـمـه بود برگ

زندگی مردم آنچنان که باید سامانی نداشت و لباس آنها از برگ درختان بود

پــــرسـتـیـــدن ایـــزدی بــــود پــیــش...............نـیـــا را هــمــیــن بـــود آئــین و کیش

ولی ایزد یکتا را می پرستیدند ، همانگونه که در دوران جدش کیومرث این آئین رواج داشت

بــه سـنــگ انـدر ، آتـش ازو شد پدیـد...............کـــزو روشــنـــی در جـهــان گستریـد

هوشنگ توانست آتش را از سنگ بیرون بکشد و توسط آن در جهان روشنی بیفروزد

در این قسمت به بیرون کشیدن آهن از سنگ توسط هوشنگ پرداخته شده است.

هنگامیکه هوشنگ از سنگ خارا ، آهن را بیرون کشید ، شغل آهنگری را ایجاد کرد و توسط آن وسایل مورد نیازشان را مثل اره و تبر و تیشه تهیه کردند.

بعد از آن به فکر تهیه ی آب لازم افتاد و توانست آب را در جویبار ها روان کند. با اینکار کشاورزی و کشت و درو در میانمردم رواج یافت و مردم توانستند از دسترنج کار خویش نان تهیه کنند.

قبل از آن خوردنی های مردم فقط از میوه ی درختان بود و زندگی آنها سامانی نداشت ولی با این حال ایزد یکتا را پرستش می کردند.

عیدتون مبارک!

m-ghasedak — Wed, 23 Sep 2009 21:31:18 GMT

سلام به دوستای خوب خودم.

عیدتون مبارک! نماز و روزه هاتون قبول!

ما رو که تو دعاهاتون فراموش نکردید؟!

منتظر ادامه ی شاهنامه خونی باشید!

هنوز هستم...

ماه رمضان...

m-ghasedak — Fri, 21 Aug 2009 19:10:18 GMT

سلام به همه ی دوستای خوب خودم.ایشالا که حال همتون خوب باشه

ماه رمضان داره مهمون خونه هامون میشه.گفتم در این باره یه تبریکی بگم و از همتون التماس دعا داشته باشم.ما رو فراموش نکنید...

دوست خوبم " قاصدک " ( منظورم همزادمه ، که معرف حضورتون هست ! ) به مناسبت ماه رمضان ، پست ویژه ی هر روزه داره. بهتون پیشنهاد می کنم حتما مطالب زیبا و خوندنیش رو بخونید. مخصوصا حالا که خوندنی تر هم شده!

التماس دعا...

پادشاهی هوشنگ ( قسمت 15 )

m-ghasedak — Fri, 21 Aug 2009 18:58:18 GMT

پادشاهی هوشنگ

بگشت از برش چرخ سالی چهـل...............پر از هوش ، مـغـز و پر از داد ، دل

او چهل سال با هوش و عدل و داد ، پادشاهی کرد

چـو بنشسـت بـر جـایـگـاه مـهـی...............چنین گفت ، بر تخت شاهنشهی

هنگامی که بر تخت پادشاهی ، جایگاه بزرگان ، نشست ، اینچنین گفت

کـه بـر هفت کشور منـم پــادشاه...............بـه هـر جـای پـیــروز و فـرمـانـــروا

که اکنون من پادشاه هفت کشور هستم و در هر جایی پیروز و فرمانروا هستم

بــه فــرمــان یــــزدان پـیــروز گـــر...............بــه داد و دهـش تـنگ بسته کمر

به فرمان خداوند پیروز کننده ، آماده ی برقراری عدل و داد و بخشش هستم

وز آن پـس جـهان یکسـر آبـاد کرد...............هـمـی روی گـیـتـی پـر از داد کرد

پس از آن جهان را سراسر آباد کرد و عدل و داد را در همه جا بر قرار کرد

در این قسمت به پادشاهی هوشنگ اشاره شده است.

پادشاهی هوشنگ 40 سال بود . او در این مدت جهان را آباد و پر از عدل و داد کرد.

رفتن هوشنگ و کیومرث به جنگ دیو و کشته شدت دیو – مردن کیومرث ( قسمت 14 )

m-ghasedak — Wed, 12 Aug 2009 20:52:18 GMT

رفتن هوشنگ و کیومرث به جنگ دیو و کشته شدت دیو – مردن کیومرث

نـیــایــش بـه جـای پــســر داشـتـی...............جــز او بــر کـسـی چشم نگماشتـی

پدر بزرگش او را مانند پسر خود می دانست و بجز او بر کسی دیگری اطمینان نداشت

چــو بـنــهــاد دل کـیـنــه و جـنـــگ را...............بـخـوانــد آن گـرانـمـایــه هـوشنـگ را

هنگامیکه دلش را پر از کینه کرد و تصمیم به جنگ گرفت ، هوشنگ را نزد خود خواند

هـمــه گـفـتـنــی هــا بـدو بـاز گـفـت...............هـمـه راز هــا بـر گـشــاد از نـهـفـــت

هر چیزی را که باید ، به او گفت و تمام اسرار را برای او آشکار کرد

کـه مـن لشکـری گـرد خواهـم همی...............خــروشــی بـــرآورد خــواهـــم همی

به او گفت که می خواهم لشکری بزرگ آماده کنی تا به وسیله ی آن خروشی برآورم

تــو را بــود بــایــد هــمــی پـیـشـــرو...............کـــه مــن رفـتـنـی ام ، تـو سـالار نـو

تو باید پیشروی آن سپاه باشی ، چون من پیر و ناتوان ام و عمر من رو به اتمام است

، ولی تو سالاری جوان هستی

پــری و پــلـنــگ انـجـمـن کـرد و شیر...............ز درنــدگــان گـــــرگ و بـبـــر دلـــیـــر

او پری و پلنگ و شیر و گرگ درنده و ببر نیرومند را گرد هم جمع کرد و از آنها سپاهی

آماده کرد

بـه فــرمـان شــاه جـهــان بــُد هـمـه...............ســپــاهـی و وحـشـی و مـرغ و رمـه

به فرمان شاه جهان ، تمام سپاهیان و حیوانات اهلی و وحشی در آن جمع شده بودند

سـپـــاهـی دد و دام و مــرغ و پـــری...............سـپــهــدار بـــــا کــبـــــر کــنـــداوری

سپاهی از حیوانات اهلی و وحشی و مرغ و پری با سپهداری دلاور و غیور

پــسِ پـشـت لـشـکر ، کیومرث شـاه...............نـبـیــره بـــه پــیــش انــدرون با سپاه

در پشت لشکر ، کیومرث شاه ایستاده بود که نبیره اش در نزدش بود و در کنار

سپاهیان ایستاده بود

بـیـامـد سـیـه دیــو بــا تــرس و بــاک...............هـمــی بــآسـمــان بـر پـراکنده خـاک

دیو سیاه با ترس و وحشت نزدیک آمد ، در حالیکه خاک در آسمان پراکنده شده بود

زِ هُُــــرای درنــدگــان ، جــنــگ دیـــو...............شده سست بر چشم کیـهان خدیــو

از غرش درندگان ، دیو در نزد پروردگار آسمان سست و ناتوان شده بود

بــهــم در فــتــادنــد هــــر دو گــــروه...............شـدنــد از دد و دام ، دیــــوان سـتـوه

هر دو گروه با هم در گیر شدند و جمع دیو ها از سپاه حیوانات اهلی و وحشی به

ستوه آمده بودند

بـیــازیـــد هـوشنگ چـون شیر جـنـگ...............جـهـــان کــرد بــر دیــو نستوه ، تنــگ

هوشنگ مانند شیر جنگجوی و درنده بیازید و جهان را بر دیو بد کردار تنگ کرد

کـشـیــدش ســر و پای ، یکسر دوال...............سـپــهــبــد بـریــد آن ســر بی همال

سر و پای او را یکسر به بند کشید و سپس سرش را از تن جدا کرد

بـپــای انــدر افـکـنــد و بـسپــرد خوار...............دریــده بـــر و چــرم و بــرگـشـتـه کار

او را از پای در آورد و خوار کرد ، در حالیکه سینه و چرم دیو را از هم دریده شده بود و

بخت از او برگشته بود

چـو آمــد مــر آن کـیـنـه را خـواسـتـار...............ســــر آمــــد کــیــومــرث را روزگـــــار

هنگامی که کیومرث توانست انتقام پسر خود را از دیو بگیرد ، عمرش به پایان رسید

بــرفــت و جـهــان مر دری مـاند ازوی...............نـــگـــــر تـــا کــــرا نــــزد او آبـــــروی

او از این دنیا رفت و جهان را به عنوان میراث از خود باقی گذاشت ، بنگر و ببین چه

کسی نزد او آبرومند است

جهان سر به سر ، چون فسانه است و بس...............نــمـــانــد بــد و نـیــک بــر هـیـچکس

جهان سراسر مانند افسانه است و نیک و بد برای هیچکس در دنیا باقی نمی ماند

جــهـــان فـریـبـنـــده را گـــــرد کــــرد...............ره ســـود پــیــمـــود و مـــایــه نخـورد

او راه سود بردن و بهره گرفتن از زندگانی را به مردم آموخت ولی از مایه ( عمر ) خود

خورد و آن را به پایان رسانید

جــهــانـــدار هـوشنـگ بـــا رای و داد...............بــه جــای نــیــــا تــاج بـر ســر نـهـاد

هوشنگ با عدالت و دادخواهی به جای پدر بزرگش تاج پادشاهی را بر سر گذاشت.

در این قسمت که ادامه ی قسمت قبل است ، کیومرث به کمک هوشنگ ( فرزند سیامک ) سپاهی از درندگان و دد و دام آماده می کند تا برای خونخواهی سیامک به جنگ دیو بروند.

در نبرد ، با سپاه دیوان در گیر می شوند و هوشنگ مانند شیری درنده دیو را به خاک می اندازد و سر او را از بدن جدا می کند.

هنگامی که کیومرث انتقام فرزندش را از دیو می گیرد ، عمرش به پایان می رسد.

پس از کیومرث ، هوشنگ بر تخت پادشاهی می نشیند و پادشاه ایران می شود.

هزارمین سال تولد شاهنامه فردوسی

m-ghasedak — Fri, 31 Jul 2009 20:21:18 GMT

بسی رنج بردم در این سال سی

عجــم زنـده کـردم بدین پارسی

با درود بی کران بر فردوسی بزرگ؛

بدین وسیله هزارمین سالگرد تولد شاهنامه را به تمامی ایرانیان تبریک می گویم.

رفتن سیامک به جنگ دیو و کشته شدن او ( قسمت 13 )

m-ghasedak — Sat, 18 Jul 2009 20:01:18 GMT

رفتن سیامک به جنگ دیو و کشته شدن او

پـذیــره شــدش دیـــو را جـنـگـجــوی...............سـپـــه را چـو روی انـدر آمـد به روی

کیومرث پذیرفت تا سیامک به جنگ دیو برود. زمانیکه سپاهیان با هم رو در رو شدند

سـیـــامـــک بـیـــامـــد بــرهـنـه تـنــا...............بــــراویــخــت بــــا پـــــور اهـریــمـنــا

سیامک با تنی برهنه به میدان نبرد آمد و با دیو بچه در گیر شد

بـــزد چــنــــگ واژونــــه دیــو سیـــاه...............دو تـــــا انـــــدر آورد بـــــالای شــــاه

دیو بچه چنگ زد و سر و تن شاهزاده را در هم نوردید و شهزاده را خم کرد

فــکـنـــد آن تــن شــاهـزاده به خاک...............بـــه چنــگال کــــردش کـمرگـاه چاک

او را به خاک افکند و جگرگاه او را با چنگالش از هم درید

سیـــامــک بــرای خـود و دست دیـو...............تبـه گشـت و مانـد انجمـن بی خدیو

بدین ترتیب شاهزاده به چنین خواری و زاری به دست دیو کشته شد و سپاهیان

او بدون فرمانده شدند

چـه آگـه شـد از مـرگ فـرزنـد ، شاه...............ز تیـمـــار ، گیتــی بـــر او شـد سیاه

هنگامی که کیومرث شاه از مرگ فرزندش مطلع شد ، از شدت غم و اندوه جهان

برای او تیره و تار گشت

فــرود آمــد از تـخــت ، ویــلــه کـنـان...............زنــان بـــر ســر و دسـت و بازو کنـان

با زاری و فریاد از تخت پایین آمد در حالیکه بر سر و دست خود می زد و مو های

خویش را می کند

دو رخـســاره پـر خـون و دل سوگـوار...............دژم کــــرد بــــر خـویـشتــن روزگـــار

چشمانش از شدت گریه ، پر خون شده بود و دلی اندوهگین داشت. جهان را برای

خود پر از غم و اندوه کرد

خــروشی بـرآمـــد ز لـشـکــر بـه زار...............کـشیــدنــد صــف بــــر در شـهـریــار

سپاهیان برای مرگ سیامک بسیار گریستند و بر در کاخ شهریار صف کشیدند

هـمــه جـامــهــا کــرده پـیـــروز رنـگ...............دو چشمان پر از خون و رخ بـاده رنگ

همه ی آنها به نشانه ی عزا جامه های سیاه رنگ پوشیدند از گریه و اندوه چشمانی

پر خون و صورتی قرمز رنگ داشتند

دد و مــرغ و نـخـجـیــر گــشته گـروه...............بـرفـتـنــد ویــلــه کـنـــان سـوی کـوه

حیوانات اهلی و وحشی همگی گروهی تشکیل دادند و زاری کنان به سوی کوه

حرکت کردند

بــرفـتـنــد بـــــا ســوگـــــواری و درد...............ز درگـــاه کـی شــاه برخــواست گرد

با غم و اندوه سوی کوه حرکت کردند و از حرکت آنها از درگاه قصر کیومرث شاه

گردی برخواست

نـشـســتـنـد سـالی چنین سوگــوار...............پــیــــــام آمـــــــد از داور کــــردگــــار

به مدت یکسال اینچنین برای سیامک سوگواری کردند. یکبار دیگر فرشته ی پیام آور

سروش از طرف پروردگار برای کیومرث شاه پیام آورد

درود آوریــــدش خـجـسـتــه سـروش...............کز این بیش مخروش ، و باز آر هوش

سروش به او گفت که بیش از این زاری نکن و به فکر خون خواهی سیامک باش

سپــه ســاز و بـرکـش بـه فرمان من...............بــــرآورد یـکـــی گـــرد از آن انـجمــن

به فرمان من سپاهی عظیم فراهم کن که از حرکت آنها گرد به پا شود

از آن بــدکـنـش دیـــــو روی زمــیــــن...............بـپــرداز و پــــردخــتـــه کن دل ز کین

دلت را از کینه ی آن دیو بدکار آغشته کن و برای انتقام سیامک به نبرد با او برو

کــی نـــامـــور ســـر سـوی آسمــان...............بــرآورد و بـــد خـــواسـت بـر بدگمان

پادشاه نامور سرش را سوی آسمان برد و برای بدگمانی خود افسوس خورد

بــدان بــرتـــری نـــــام یـــزدانـــش را...............بـخـوانــد و بـــیـــالـــود مــژگــانش را

با شایستگی پروردگارش را صدا زد و او را شکر کرد و مژه هایش را با اشک چشمانش

خیس کرد

وزان پـــس بـه کین سیامک شتافـت...............شــب و روز آرام خــفــتـــن نــیــافـت

سپس به خون خواهی پسرش سیامک شتافت و شب و روز آرام و قرار نیافت

سیــامـــک خجسته یکی پور داشت...............کــه نــزد نــیــا جای دستــور داشـت

سیامک فرزندی دلیر و عزیز داشت که در نزد پدر بزرگ خود مانند وزیر و مشاور ،

و صاحب مسند بود

گـرانـمـایــه را ، نـــام ، هـوشنگ بود...............تــو گفتی همه هــوش و فرهنگ بود

نام آن فرزند ارزشمند ، هوشنگ بود که سراسر هوش و فرهنگ بود

بــه نـــزد نـــیــــا یـــــادگــــار پــــــدر...............نــیــا پـــروریــــده مــــر او را بــــه بـر

او که یادگاری از پدرش سیامک بود ، در نزد پدر بزرگش ( کیومرث شاه ) مانند فرزندی

عزیز پرورش یافته بود

در این قسمت به نبرد بین سیامک و بچه دیو اشاره شده است.همانطور که در قسمت قبل گفتیم ، سیامک ، پسر کیومرث شاه بعد از اینکه از نیت بد فرزند دیو مطلع شد ، خود را برای نبرد آماده کرد.

او با سپاهیانش به جنگ دیو رفتند نبرد سختی میان آن دو در گرفت و در نهایت سیامک به دست بچه دیو کشته شد.

هنگامی که خبر مرگ سیامک به کیومرث رسید ، او و یارانش بسیار اندوهگین شدند و از شدت غم و اندوه روزگاری را به سوگ سیامک نشستند.

تا اینکه سروش ( فرشته ی پیغام آور ) از طرف پروردگار برای کیومرث پیغام آورد که بیش از این زاری و شیون نکن ، و به فکر خونخواهی فرزندت از دیو باش.سپاهی آماده کن و برای انتقام ، به جنگ دیو برو!

سیامک فرزندی زیبا و با هوش به نام هوشنگ داشت که نزد پدر بزرگ خود(کیومرث) پرورش یافته بود و مانند یک وزیر و مشاور به او کمک می کرد.